A strange world

A strange world.

Nog met mijn gedachten bij de bestelling van het rouwboeket, loop ik de bloemenzaak uit.
Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik nog een kwartier heb om een boodschap te doen alvorens ik weer moet gaan werken.
Als ik weer opkijk zie ik op een afstand van 15 m. voor me een oude vrouw half liggend op de grond. Het ziet er niet naar uit dat ze daar vrijwillig zo is gaan liggen en ik loop op haar toe.
Ondertussen dringt het met een schok tot me door, dat ik allerlei mensen langs haar zie lopen die haar gewoon voorbij lopen. Niemand, die zich om haar bekommert?
Als ik bij haar ben vraag ik haar: “Bent u zo gevallen?”….
“Ja, ik ben gestruikeld en ik kijk juist altijd zo goed uit” zegt de vrouw tegen me, terwijl ze naar me opkijkt. Ik ga op mijn knieën bij haar zitten en stel haar een paar vragen, terwijl ik haar observeer.
Ik neem een heldere blik uit haar ogen waar, gemengd met een soort van machteloosheid.
Ik besluit haar te helpen opstaan, zodat zij uit die ongemakkelijke positie kan komen.
“Ik ga ms even iets raars doen maar ik ga even wijdbeens over u staan, zodat ik u kan helpen opstaan door mijn armen onder uw oksels te doen. Is dat goed?”
Als ik dat uitvoer voel ik hoe zij mij stevig vasthoudt.
Uit het niets komt er ineens een vrouw, die roept “wacht ik help even”….
Ze pakt de vrouw aan haar arm en wil gaan trekken.
“Wilt u niet aan haar arm trekken” zeg ik rustig, maar wel gedecideerd en haal de hand van de vrouw weg. Ik realiseer me in een flits, dat het ms niet aardig was.
“ Dit is geen goed idee. Ik krijg haar wel alleen omhoog” probeer m’n 1e opmerking te verzachten. De vrouw is net zo snel weg als ze gekomen was.
Ik help de oude vrouw omhoog en hou haar tegen me aan in mijn armen. Ik voel haar stevige greep, maar ook haar trillende benen. We blijven zo even een poos staan en ik voel haar lichaam tot rust komen. Ondertussen stel ik haar wat onderzoekende vragen over haar val en vraag naar evt. lich. pijnen.
Ze kijkt me aan en zegt: “Wat fijn, dat ik zo even bij u mag staan. Ik voel me alweer goed”
Ik laat haar nu helemaal op haar eigen benen staan en vraag haar waar ze naartoe moest.
Naar de gehoorwinkel verderop in de straat.
“Zullen we er samen even naar toe lopen?” stel ik voor.
“Nou graag” en ze steekt kordaat haar arm in de mijne en stapt stevig naast me door.
Ik moet even glimlachen om deze lieve vrouw, die met een open houding nu knus naast me liep en vertelde wat ze het ergste vond. Een man, die zij om hulp had gevraagd had zijn hoofd afgewend en was doorgelopen. “Wat een rare wereld hè, mevrouw. Begrijpt u dat nou?”

Ik bracht de vrouw de gehoorwinkel binnen en wenste haar een goede dag.
Toen ik buiten de winkel was keek ik op mijn horloge, besefte dat ik die boodschap wel kon vergeten en haastte me ( voorzichtig ;-) naar mijn werk.
“Ja, mevrouw. Soms begrijp ik ook niets van sommige mensen” schoot er nog door mijn hoofd.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>