Les in nederigheid, reflectie

Les in nederigheid.

Ik vrees dat ik niet de schoonheidsprijs ga verdienen met mijn verhaal, maar toch ga ik het vertellen. In de 1e plaats voor mezelf om op die manier het al schrijvend te doorleven en in de 2e plaats ter overdenking van degenen die het lezen.

Ik betrad een tuin vol mensen, die de sfeer van gezamenlijkheid en samen-zijn ademde  en dat voelde als heel welkom. Ik kende de meeste mensen niet, dus dat voelde extra welkom.
Bij een rondje handen schudden ter kennismaking probeerde ik diegene, die ik voor me had, aandachtig op te nemen en zo deel te worden van het geheel.
Ik keek in allerlei verschillende ogen, die allen wel één gezamenlijke factor besloegen:
ze stonden open….niet alleen letterlijk, maar vanuit een open houding van binnenuit.
Zo’n “thuis” gevoel kende ik niet uit soortgelijke situaties bij een eerste kennismaking en ik belandde als vanzelf in de ruststand.
Terwijl ik geanimeerd zat te kletsen met degenen om me heen bekeek ik de mensen in mijn omgeving stuk voor stuk. Een gemêleerd gezelschap qua uiterlijk.
Mijn ogen bleven steken op de enorme, corpulente man schuin tegenover me.
“Wat vreselijk om zo dik te zijn” schoot er door me heen (en ik hoop dan altijd, dat het niet alleen door teveel eten wordt veroorzaakt maar door omstandigheden).
Ik werd me bewust van deze gedachte en het feit, dat ik de man van top tot teen goed bekeek. Hij was mooi gekleed, maar dat verdoezelde geenszins zijn enorme vetrollen over zijn hele lijf.
Op één of andere manier kon ik dit keer mijn gedachten over wat ik vind én ervaar bij zulke dikke mensen laten zwijgen en kon ik enigszins “puur” naar de man kijken.
Hij genoot van zijn omgeving, deed gezellig mee en was duidelijk geliefd door zijn familie
en andere aanwezigen.

Toen hij ‘s avonds weg ging en mij een hand schudde zei hij:
“Dankuwel, dat u hier was en dat ik u daardoor heb mogen ontmoeten”
Ik keek hem aan en merkte hoe hij me ontroerde.
Ik schudde zijn vrouw de hand, die mij nog op de valreep vroeg: “Wat doet u eigenlijk
voor werk?”
Beknopt vertelde ik haar wat hierover en zij zei dat ze dat zwaar werk vond.
Ik maakte haar duidelijk, dat het ms wel zo is maar ik dat niet zo ervaar. Dat ik juist persoonlijk ervaar dat ouder en kind de zwaarste klus moeten klaren in mijn begeleidingstraject.
De man keek me aan en terwijl ik in de meest sprankelende, intens warme ogen keek schudde hij me nogmaals de handen en zei: “Ik ben weliswaar geen psycholoog, maar één ding weet ik wel zeker! Ik heb zojuist een bijzonder mens ontmoet!”
De tranen schoten in mijn ogen en ik voelde hoe het reflex naar boven kwam uit het diepst van mijn lichaam om hem een knuffel geven.
Ik heb dat reflex niet gevolgd….                                                                                            Het reflex van mijn verstand was sterker: dat is niet gepast!
2 minuten later had ik al spijt van het feit, dat ik me heb laten bepalen door aangeleerde waarden en normen. Helaas was hij toen al weg. Kon ik hem niet meer bedanken voor de spiegel van puurheid, die hij me had voorgehouden.
Onbewust wat hij bij mij aangeraakt heeft, heeft hij sindsdien een prominente plek ingenomen in mijn hart….en daarmee heeft hij ervoor gezorgd dat ik voorbij zijn buitenkant heb kunnen kijken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>