Eenzaamheid

handreiking 2Eenzaamheid

Gaat over een gevoel, dat zich verbindt met gevoelens van verdriet en van leegte.
De beleving van niet in contact te kunnen gaan met anderen.
Eenzaamheid geeft een gevoel van machteloosheid.
Dat weerhoudt iemand er dan ook vaak van om te proberen contact te maken met die ander.

Zelfs ook om de ander toe te staan contact
met jou te maken.
Eenzaamheid gaat heel diep en heeft zich vaak, door iets wat gebeurd is, in het verleden ontwikkeld. Het zit gekoppeld aan een bepaalde beleving,
waarbij je je ooit diep alleen en verlaten hebt gevoeld.
Eenzame mensen spoor je niet zomaar aan door te zeggen, dat ze in
actie moeten komen. Dat ze andere mensen moeten gaan opzoeken,
want dáár gaat het nou juist om!
Dàt is wat ze nu zo moeilijk vinden: het contact maken met
die andere medemens.

Dus kijk om je heen, reik je hand uit naar je medemens en geef de ander
het gevoel en de ervaring ertoe te doen in deze wereld.
Iedereen is tenslotte een schakel in het Geheel.
Geen enkele schakel kan gemist worden in the Circle of Life….

Verdriet met een gouden randje

Verdriet met een gouden randje

Ze kwam naar me toe, keek me aan en viel in mijn armen. Met haar gezicht in mijn nek gedrukt mompelde ze: “Ik ben zó verdrietig”
Ze keek me snel even aan en verstopte weer haar gezicht in mijn nekholte en terwijl ik haar nog steviger vasthield begon ze hartstochtelijk te huilen.
Haar lichaam en die van mij waren één in verdriet, maar de Liefde voor dit mensenkind zorgde ervoor dat ik het deel losmaakte dat nodig was om haar even te kunnen dragen.
In een soort van natuurlijke beweging streelde mijn hand over haar rug, net zolang totdat   ik haar voelde zakken.
“Je mag ook verdrietig zijn, want het is ook heel verdrietig allemaal…”
Het was even stil. Ze keek me ineens lang aan en nam me bij de hand.
“Kom! Kom mee naar dáár….”
Dáár was het gedenkplekje, dat zo sereen was opgesteld door haar leiding.
Een kaars, een bloem en de mooie rouwkaart waar Melissa stralend op stond afgebeeld.
In de bloei van haar leven…
Ik volgde de hand, die me meetrok. Ze stond stil voor de kaart en liet haar hoofd zakken
op de tafel. Doodse stilte…. en toen: “Ze is echt dood hè? Ze gaat niet meer naar huis hè?” en ondertussen gleed haar vinger over het adres op de kaart. Ze spelde de postcode, stelde allerlei vragen terwijl haar vingers schijnbaar willekeurig over de kaart gingen.
Ik besloot dat ik voor nu deze situatie moest gaan afronden, omdat haar beperking met zich meebrengt dat ze er anders in blijft hangen.
Ik wist waarmee ik haar “lucht” kon geven.
“ Kijk, zie je dit plaatje? Weet je wat dat is? Als je zo’n plaatje ziet, dan betekent het dat een dier je een pootje geeft. Hij zegt dan dag tegen je. Melissa heeft een kat en die heet Garfield. Een ondeugende rakker. Garfield zegt dus nu ook iedereen gedag via deze kaart”
Ze keek me ongelovig aan, maar zag dat ik geen grapje maakte.
“Echt waar?” vroeg ze me met grote, sprankelende ogen.
“Echt waar! Zeg maar “dag” tegen Garfield en Melissa, want dat vinden ze heel fijn”.

Ik gaf haar over aan haar moeder en zag een tevreden meisje haar pad vervolgen.
De duisternis in, die ineens veel lichter was…..

Mededogen

mededogen, 2 handen ineen

Mededogen hebben voor jezelf is een belangrijk goed.
Vaak straffen we onszelf keihard af door ons niet-gewenst gedrag af te keuren.
Het mag er niet zijn!

 

 

Echter het is een deel van ons Geheel en het ontkennen van de “mindere” trekjes van jezelf staat gelijk aan het ontkennen van wie je óók bent.
En wie bepaalt/heeft bepaald wat niet-gewenst gedrag is?
Als je je niet goed voelt bij bepaalde gedragingen van jezelf, neem dan de tijd om er naar te kijken en te bezinnen hoe je je wel zou willen gedragen dan. Maar doe het wel omdat het je anders gedragen beter bij jóuw gevoel zou passen en niet omdat het gewenst wordt door anderen.
Al je gedrag hoort bij je temperament en je temperament heb je niet voor niets zo meegekregen. Het dient ergens voor in je leven.
Dus i.p.v. jezelf keihard af te keuren op bepaalde gedragingen zou je ook kunnen bedenken, dat je je i.i.g. openstelt voor de ander. Je laat zo je licht weer schijnen op wat er óók is.

Enne…Troost je: je bent niet de enige met “mindere” trekjes ;-) ….

Mededogen.

Wanneer ik reageer, zoals ik reageer,
maak ik de keuze mezelf te laten zien vanuit mijn kern.

Wanneer ik reageer, áls ik reageer,
maak ik de keuze om me te verbinden met jou.

Wanneer ik reageer, op jóu reageer,
erken ik jou als zijnde mij: mijn medemens.

En als ik soms niet reageer zoals jij dat zou willen,
wil jij me dan toch ontvangen?…
in mededogen?

Dubbele gevoelens….

Dubbele gevoelens……

Ik merk dat ik nog steeds een naar gevoel van binnen heb.
Ik kom zojuist terug van boodschappen doen en dat nare gevoel
blijft door me heen spelen.
Bij het boodschappen doen liep er een begeleidster voor me in de winkel
met een winkelwagen.
Zij liep achterstevoren aan de voorkant van de winkelwagen en erachter
liep een andere vrouw: Blind en aan haar gedrag te zien duidelijk behoorlijk
verstandelijk beperkt. De blinde vrouw liet regelmatig de kar los en liep
dan een paar stappen achteruit.
Haar begeleidster liep dan vervolgens naar haar toe met de wagen en liet haar
die weer beetpakken, terwijl zij bemoedigende woorden sprak tot de vrouw.
Ik zag dat de begeleidster een enigszins angstige uitdrukking op haar gezicht had,
omdat ze blijkbaar niet kon inschatten hoe de vrouw zou reageren op haar verzoek
de wagen weer beet te pakken.
Het kostte haar ook steeds veel inzet dit voor elkaar te krijgen.
Ik herkende deze situatie wel en had bewondering voor haar pogingen dit
te verbergen en er ogenschijnlijk relaxed mee om te gaan..

Maar dan……
Toen ik bij de kassa stond af te rekenen kwam de begeleidster aangelopen om
ook af te rekenen bij dezelfde kassa.
Helaas ging er technisch wat mis en de caissière zei heel lief:
“ Het spijt me mevrouw, maar ik moet even wat in orde maken. Kunt u even
naar de andere kassa gaan? ”
Waarop de begeleidster zuchtte en uitriep:
“ Zie je niet waarmee ik loop??? “

Ik voelde het vol in mij binnenkomen!
“ Waarmee ik loop?? “ Alsof het een ding was waar ze het over had
en alsof dat het rechtvaardigde dat ze een voorkeursbehandeling zou krijgen.
Ik keek naar de begeleidster en zag hoe gespannen zij was, terwijl ze naar
de kassa ernaast liep waar ze trouwens ook direct aan de beurt was.

Mijn hart ging uit naar de blinde vrouw, maar mijn hart ging ook uit
naar haar begeleidster.
Hoe dubbel kan gevoel soms zijn naar verschillende kanten toe……..

Een moedig besluit

Een moedig besluit.

” Pas als je moed toont je weg te gaan,
toont de weg zich aan jou “.
Paulo Coelho

Die kwam vol binnen…
Zonder woorden en/of hele verhalen erbij ontving ik de volledige boodschap ervan voor mij.
Even was het zoals het geschreven staat.
En nu….nu komen als vanzelf de momenten uit mijn leven naar boven, waarvan ik kan zien dat het die momenten waren dat ik zonder vrees aanging wat er op mijn pad kwam.
Wonderlijk toch dat een mens vaak eerst door een diep dal moet gaan en dan op de bodem ervan pas echt gaat ervaren hoe het is….

Wat is moed dan?
Moed is voor mij het ont-moeten. Moed móet wil je verder komen…je ontwikkelen en groeien in een proces dat je niet kunt beïnvloeden met je hoofd vol kennis.
Moed kent geen angst, want het laat me stappen doen in vertrouwen, geloof en hoop in dat wat ik aanga ik kan doorgaan en doorstaan!
Het laat me stappen nemen vanuit mijn gemoed van dàt moment en gebeurt vanuit het hart.
The harder I try om mezelf moed in te spreken, des te moeilijker maak ik het mezelf om
mijn proces aan te gaan.
Het is niet iets wat zich laat afdwingen. Het heeft meer te maken met mijn inborst en de bagage, die ik heb meegekregen aan ervaringen. Dat geheel maakt of ik de moed heb om zaken aan te gaan en ook aanga.
Het overstijgt al mijn denken en maakt dat ik me laat drijven op mijn innerlijke stroom.

Mooi hè?….de weg, die je móet gaan……..

A strange world

A strange world.

Nog met mijn gedachten bij de bestelling van het rouwboeket, loop ik de bloemenzaak uit.
Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik nog een kwartier heb om een boodschap te doen alvorens ik weer moet gaan werken.
Als ik weer opkijk zie ik op een afstand van 15 m. voor me een oude vrouw half liggend op de grond. Het ziet er niet naar uit dat ze daar vrijwillig zo is gaan liggen en ik loop op haar toe.
Ondertussen dringt het met een schok tot me door, dat ik allerlei mensen langs haar zie lopen die haar gewoon voorbij lopen. Niemand, die zich om haar bekommert?
Als ik bij haar ben vraag ik haar: “Bent u zo gevallen?”….
“Ja, ik ben gestruikeld en ik kijk juist altijd zo goed uit” zegt de vrouw tegen me, terwijl ze naar me opkijkt. Ik ga op mijn knieën bij haar zitten en stel haar een paar vragen, terwijl ik haar observeer.
Ik neem een heldere blik uit haar ogen waar, gemengd met een soort van machteloosheid.
Ik besluit haar te helpen opstaan, zodat zij uit die ongemakkelijke positie kan komen.
“Ik ga ms even iets raars doen maar ik ga even wijdbeens over u staan, zodat ik u kan helpen opstaan door mijn armen onder uw oksels te doen. Is dat goed?”
Als ik dat uitvoer voel ik hoe zij mij stevig vasthoudt.
Uit het niets komt er ineens een vrouw, die roept “wacht ik help even”….
Ze pakt de vrouw aan haar arm en wil gaan trekken.
“Wilt u niet aan haar arm trekken” zeg ik rustig, maar wel gedecideerd en haal de hand van de vrouw weg. Ik realiseer me in een flits, dat het ms niet aardig was.
“ Dit is geen goed idee. Ik krijg haar wel alleen omhoog” probeer m’n 1e opmerking te verzachten. De vrouw is net zo snel weg als ze gekomen was.
Ik help de oude vrouw omhoog en hou haar tegen me aan in mijn armen. Ik voel haar stevige greep, maar ook haar trillende benen. We blijven zo even een poos staan en ik voel haar lichaam tot rust komen. Ondertussen stel ik haar wat onderzoekende vragen over haar val en vraag naar evt. lich. pijnen.
Ze kijkt me aan en zegt: “Wat fijn, dat ik zo even bij u mag staan. Ik voel me alweer goed”
Ik laat haar nu helemaal op haar eigen benen staan en vraag haar waar ze naartoe moest.
Naar de gehoorwinkel verderop in de straat.
“Zullen we er samen even naar toe lopen?” stel ik voor.
“Nou graag” en ze steekt kordaat haar arm in de mijne en stapt stevig naast me door.
Ik moet even glimlachen om deze lieve vrouw, die met een open houding nu knus naast me liep en vertelde wat ze het ergste vond. Een man, die zij om hulp had gevraagd had zijn hoofd afgewend en was doorgelopen. “Wat een rare wereld hè, mevrouw. Begrijpt u dat nou?”

Ik bracht de vrouw de gehoorwinkel binnen en wenste haar een goede dag.
Toen ik buiten de winkel was keek ik op mijn horloge, besefte dat ik die boodschap wel kon vergeten en haastte me ( voorzichtig ;-) naar mijn werk.
“Ja, mevrouw. Soms begrijp ik ook niets van sommige mensen” schoot er nog door mijn hoofd.

Gedeelde smart….

Gedeelde smart…

Ik ben bezig met het samenstellen van mijn boekje Verbinding verlegd als mij
het bericht bereikt van het plotselinge overlijden van een neef van mijn tante.
Ik bel haar en luister naar haar, terwijl ik voel hoe mijn keel zich verdikt en mijn
maag zich samenknijpt. Ik word zelfs op afstand haar verdriet gewaar en voel hoe
zij mij ten diepste van binnen aanraakt.
Als ik het gesprek heb beëindigd sta ik stil bij deze lichamelijke gewaarwordingen
van mezelf. Dit is wat ik zó herken in hoe ik dat doe….

Als zij (die ik ten diepste liefheb) lijden, versmelt mijn gevoel in het moment met
dat van hen . Ik ervaar dan aan den lijve hen en zij raken dan op dat moment mijn
“medeleven-knop” aan. Ik kan dan even niets anders dan het zo laten zijn en ervaren.
Er zit wel één gevaar in besloten voor mij. Ik moet dan goed oppassen dat meeleven
niet meelijden wordt. Ik heb de neiging me dan zó te verbinden met de ander, dat ik
me soms dreig te verliezen daarin.

Ik ken dit verschijnsel en weet dat ik moet proberen dit goed te beheren, maar het
blijft een lastig thema voor me. Speciaal als het gaat om mijn geliefden.
Ja, ik ben een emotie-kippetje….en dat is niet altijd handig voor mezelf.

 

Haar enige zus, verhaal

Haar enige zus……

Uit mijn ooghoeken zie ik haar mijn tuin binnenlopen en het konijnenhok open doen om mijn konijnen wat vers groenvoer te geven. Ik zie aan haar gebogen rug hoe zwaar haar last is op dit moment en mijn hart breekt…
Ik doe de deur open, wens haar “Goedemorgen” en vraag hoe het nu met haar is en  vooral met haar zus.

“Niet goed” zegt ze en met zware tred komt ze naar me toegelopen.
Als ze begint te vertellen stromen de tranen stilletjes over haar wangen.
“Het is zo moeilijk” vertelt ze. “ Ze is zo kattig geweest gisteren en wil niets en niemand om haar heen. Ik heb mijn zus nog nooit zo kattig meegemaakt……”
Ik luister naar haar verhaal en leg haar uit dat deze reactie één van de normale verschijnselen is die zich voor kunnen doen bij mensen, die op sterven liggen.
“Ze is boos, maar vooral bang! Bang om alles los te moeten laten en over te gaan……” zeg ik haar.
“Het is niet tegen jou gericht….ze kan dus blijkbaar niet anders dan dit zo te uiten.  Probeer daar doorheen te kijken/ te luisteren en wees vooral aanwezig en nabij.             Zeg haar dat je van haar houdt en dat het goed zo is en ze mag gaan…”

Hoe verdrietig is het om deze vrouw zo te zien. Zo kwetsbaar en zo alleen…
Het is haar enige zus en behalve 2 nichten met kinderen heeft ze geen familie meer,   maar vooral ook weinig mensen in de buurt waar ze even kan uithuilen.
Ik geef haar mijn geschreven boekje “Troostrijk”, welke gaat over de laatste fase in het leven, om door te gaan lezen en hopelijk herkenning en erkenning te vinden voor haar gevoelens.
Ook al kan ik op dit moment niet veel voor haar betekenen, zij mag de komende tijd     even bij mij komen zitten Zijn…..om haar verdriet te delen en gezien te worden door mij.
Iets waarnaar ze zo verlangt van haar zus, die daartoe nu niet in staat is…

Les in nederigheid, reflectie

Les in nederigheid.

Ik vrees dat ik niet de schoonheidsprijs ga verdienen met mijn verhaal, maar toch ga ik het vertellen. In de 1e plaats voor mezelf om op die manier het al schrijvend te doorleven en in de 2e plaats ter overdenking van degenen die het lezen.

Ik betrad een tuin vol mensen, die de sfeer van gezamenlijkheid en samen-zijn ademde  en dat voelde als heel welkom. Ik kende de meeste mensen niet, dus dat voelde extra welkom.
Bij een rondje handen schudden ter kennismaking probeerde ik diegene, die ik voor me had, aandachtig op te nemen en zo deel te worden van het geheel.
Ik keek in allerlei verschillende ogen, die allen wel één gezamenlijke factor besloegen:
ze stonden open….niet alleen letterlijk, maar vanuit een open houding van binnenuit.
Zo’n “thuis” gevoel kende ik niet uit soortgelijke situaties bij een eerste kennismaking en ik belandde als vanzelf in de ruststand.
Terwijl ik geanimeerd zat te kletsen met degenen om me heen bekeek ik de mensen in mijn omgeving stuk voor stuk. Een gemêleerd gezelschap qua uiterlijk.
Mijn ogen bleven steken op de enorme, corpulente man schuin tegenover me.
“Wat vreselijk om zo dik te zijn” schoot er door me heen (en ik hoop dan altijd, dat het niet alleen door teveel eten wordt veroorzaakt maar door omstandigheden).
Ik werd me bewust van deze gedachte en het feit, dat ik de man van top tot teen goed bekeek. Hij was mooi gekleed, maar dat verdoezelde geenszins zijn enorme vetrollen over zijn hele lijf.
Op één of andere manier kon ik dit keer mijn gedachten over wat ik vind én ervaar bij zulke dikke mensen laten zwijgen en kon ik enigszins “puur” naar de man kijken.
Hij genoot van zijn omgeving, deed gezellig mee en was duidelijk geliefd door zijn familie
en andere aanwezigen.

Toen hij ‘s avonds weg ging en mij een hand schudde zei hij:
“Dankuwel, dat u hier was en dat ik u daardoor heb mogen ontmoeten”
Ik keek hem aan en merkte hoe hij me ontroerde.
Ik schudde zijn vrouw de hand, die mij nog op de valreep vroeg: “Wat doet u eigenlijk
voor werk?”
Beknopt vertelde ik haar wat hierover en zij zei dat ze dat zwaar werk vond.
Ik maakte haar duidelijk, dat het ms wel zo is maar ik dat niet zo ervaar. Dat ik juist persoonlijk ervaar dat ouder en kind de zwaarste klus moeten klaren in mijn begeleidingstraject.
De man keek me aan en terwijl ik in de meest sprankelende, intens warme ogen keek schudde hij me nogmaals de handen en zei: “Ik ben weliswaar geen psycholoog, maar één ding weet ik wel zeker! Ik heb zojuist een bijzonder mens ontmoet!”
De tranen schoten in mijn ogen en ik voelde hoe het reflex naar boven kwam uit het diepst van mijn lichaam om hem een knuffel geven.
Ik heb dat reflex niet gevolgd….                                                                                            Het reflex van mijn verstand was sterker: dat is niet gepast!
2 minuten later had ik al spijt van het feit, dat ik me heb laten bepalen door aangeleerde waarden en normen. Helaas was hij toen al weg. Kon ik hem niet meer bedanken voor de spiegel van puurheid, die hij me had voorgehouden.
Onbewust wat hij bij mij aangeraakt heeft, heeft hij sindsdien een prominente plek ingenomen in mijn hart….en daarmee heeft hij ervoor gezorgd dat ik voorbij zijn buitenkant heb kunnen kijken.

Een moedig besluit, reflectie

Een moedig besluit.

” Pas als je moed toont je weg te gaan,
toont de weg zich aan jou “.
Paulo Coelho

De dagelijkse gedachte vandaag.
Die kwam vol binnen en zonder woorden en/of hele verhalen erbij ontving ik de volledige boodschap ervan voor mij.
Even was het zoals het geschreven staat.
En nu….nu komen als vanzelf de momenten uit mijn leven naar boven, waarvan ik kan zien dat het die momenten waren dat ik zonder vrees aanging wat er op mijn pad kwam.
Wonderlijk toch dat een mens vaak eerst door een diep dal moet gaan en dan op de bodem ervan pas echt gaat ervaren hoe het is….

Wat is moed dan?
Moed is voor mij het ont-moeten. Moed móet wil je verder komen…je ontwikkelen en groeien in een proces dat je niet kunt beïnvloeden met je hoofd vol kennis.
Moed kent geen angst, want het laat me stappen doen in vertrouwen, geloof en hoop in dat wat ik aanga ik kan doorgaan en doorstaan!
Het laat me stappen nemen vanuit mijn gemoed van dàt moment en gebeurt vanuit het hart.
The harder I try om mezelf moed in te spreken, des te moeilijker maak ik het mezelf om
mijn proces aan te gaan.
Het is niet iets wat zich laat afdwingen. Het heeft meer te maken met mijn inborst en de bagage, die ik heb meegekregen aan ervaringen. Dat geheel maakt of ik de moed heb om zaken aan te gaan en ook aanga.
Het overstijgt al mijn denken en maakt dat ik me laat drijven op mijn innerlijke stroom.

Mooi hè?….de weg, die je móet gaan……..