Een lach en een traan, verhaal

tranenEen lach en een traan……..

Ze was nog geen 3 jaar oud, toen haar moeder plotseling dood was.
Ze hadden haar weggehouden van haar moeder, omdat ze “nog te klein was om het te begrijpen ”.
Ik ontmoette een klein mensenkind, dat geenszins te klein was om te begrijpen dat er nu iets niet klopte in haar omgeving.
Er werd niet meer gelachen, de mensen om haar heen haar hadden stille, weggetrokken, bedroefde gezichten en zij moest stil zijn en rustig spelen.
Ik ontmoette een klein kind, dat niet begreep waarom de mensen om haar heen vonden
dat de zon ineens anders scheen dan de dagen ervoor.
Ik heb alles moeten inzetten om haar vader ervan te overtuigen dat zij haar moeder moest zien, zodat zij afscheid kon nemen van haar moeder die nooit meer naar haar zou lachen……mèt haar zou lachen……

Ik ben met haar naar haar opgebaarde moeder gegaan. Haar moeder lag er mooi bij met mooie witte en gele bloemen helemaal om haar heen gelegd.
Ik hield haar op mijn arm, zodat ze haar moeder goed kon bekijken en zij tevens werd gedragen door mij.
Nóg voel ik wat er met mij gebeurde toen zij met een stralend lachend gezicht tegen mij zei: “Mijn mamma is een bloem”……….

Ik kon ze niet tegenhouden die tranen, die langzaam langs mijn wangen gleden……
Tranen van blijdschap vermengden zich met tranen van verdriet……door de warmte, die zich in mij losmaakte over haar pure, liefdevolle woorden.
Ik drukte haar tegen me aan en door de tranen heen kon ik naar haar lachen en zeggen:
“Ja, lieverd ……jouw mamma is een bloem”…en de zon scheen ineens weer anders dan een paar minuten ervoor.

Zo dichtbij elkaar liggen tranen van verdriet en geluk……van lachen en huilen……