De herinnering blijft

De herinnering blijft

In het diepst van mijn hart heb jij je intrek ingenomen.
Je bent waar je moet zijn, je bent aangekomen.
Niemand weet hoe het daar is, hoe jij je nu voelt.
Die ervaring is alleen voor wie gestorven is bedoeld.

Ik wens je de rust, die je hebt verdiend.
Mijn glimlach verlicht het deel dat nu grient
om een mooi mens, die nooit weg zal gaan,
maar in het hart van mij blijft bestaan.
19-09-2013 (in memoriam)

Eenzaamheid

handreiking 2Eenzaamheid

Gaat over een gevoel, dat zich verbindt met gevoelens van verdriet en van leegte.
De beleving van niet in contact te kunnen gaan met anderen.
Eenzaamheid geeft een gevoel van machteloosheid.
Dat weerhoudt iemand er dan ook vaak van om te proberen contact te maken met die ander.

Zelfs ook om de ander toe te staan contact
met jou te maken.
Eenzaamheid gaat heel diep en heeft zich vaak, door iets wat gebeurd is, in het verleden ontwikkeld. Het zit gekoppeld aan een bepaalde beleving,
waarbij je je ooit diep alleen en verlaten hebt gevoeld.
Eenzame mensen spoor je niet zomaar aan door te zeggen, dat ze in
actie moeten komen. Dat ze andere mensen moeten gaan opzoeken,
want dáár gaat het nou juist om!
Dàt is wat ze nu zo moeilijk vinden: het contact maken met
die andere medemens.

Dus kijk om je heen, reik je hand uit naar je medemens en geef de ander
het gevoel en de ervaring ertoe te doen in deze wereld.
Iedereen is tenslotte een schakel in het Geheel.
Geen enkele schakel kan gemist worden in the Circle of Life….

Verdriet met een gouden randje

Verdriet met een gouden randje

Ze kwam naar me toe, keek me aan en viel in mijn armen. Met haar gezicht in mijn nek gedrukt mompelde ze: “Ik ben zó verdrietig”
Ze keek me snel even aan en verstopte weer haar gezicht in mijn nekholte en terwijl ik haar nog steviger vasthield begon ze hartstochtelijk te huilen.
Haar lichaam en die van mij waren één in verdriet, maar de Liefde voor dit mensenkind zorgde ervoor dat ik het deel losmaakte dat nodig was om haar even te kunnen dragen.
In een soort van natuurlijke beweging streelde mijn hand over haar rug, net zolang totdat   ik haar voelde zakken.
“Je mag ook verdrietig zijn, want het is ook heel verdrietig allemaal…”
Het was even stil. Ze keek me ineens lang aan en nam me bij de hand.
“Kom! Kom mee naar dáár….”
Dáár was het gedenkplekje, dat zo sereen was opgesteld door haar leiding.
Een kaars, een bloem en de mooie rouwkaart waar Melissa stralend op stond afgebeeld.
In de bloei van haar leven…
Ik volgde de hand, die me meetrok. Ze stond stil voor de kaart en liet haar hoofd zakken
op de tafel. Doodse stilte…. en toen: “Ze is echt dood hè? Ze gaat niet meer naar huis hè?” en ondertussen gleed haar vinger over het adres op de kaart. Ze spelde de postcode, stelde allerlei vragen terwijl haar vingers schijnbaar willekeurig over de kaart gingen.
Ik besloot dat ik voor nu deze situatie moest gaan afronden, omdat haar beperking met zich meebrengt dat ze er anders in blijft hangen.
Ik wist waarmee ik haar “lucht” kon geven.
“ Kijk, zie je dit plaatje? Weet je wat dat is? Als je zo’n plaatje ziet, dan betekent het dat een dier je een pootje geeft. Hij zegt dan dag tegen je. Melissa heeft een kat en die heet Garfield. Een ondeugende rakker. Garfield zegt dus nu ook iedereen gedag via deze kaart”
Ze keek me ongelovig aan, maar zag dat ik geen grapje maakte.
“Echt waar?” vroeg ze me met grote, sprankelende ogen.
“Echt waar! Zeg maar “dag” tegen Garfield en Melissa, want dat vinden ze heel fijn”.

Ik gaf haar over aan haar moeder en zag een tevreden meisje haar pad vervolgen.
De duisternis in, die ineens veel lichter was…..

Passie……

GE DIGITAL CAMERA

 

 

 

 

 

 

Passie….

En als de hoogste toppen zijn beklommen….
De passiebloem zich aan het oog ontvouwt.
Het Leven zich tot in de kern vernauwt.
Aldaar ontspringt in al haar volle pracht.
Weet je dan ervan verzekerd,
dat jij daar vol-ledig wezen mag!

Wonderschone liefde

Wonderschone liefde.

Prachtige schoonheid
zó prachtig….
Jóuw blik
verdwijnende ik…
Bevurend, aandachtig
doorboort ongenadig mijn ziel
mij overmeesterend
tot jij-ik… samenviel

Zó warm, zó teder,
zó wonderschoon….
Bedwelmende, stralende ogen.
die liefde
dié Liefde….
Dit hemels vermogen
zó puur, zó oprecht
zó hartverscheurend…
zó goddelijk,
engelachtig verkleurend

Jóuw ogen,
weerspiegeld in die van mij…
Hoe schoon,
wonderschoon kan de liefde toch zijn…

Mededogen

mededogen, 2 handen ineen

Mededogen hebben voor jezelf is een belangrijk goed.
Vaak straffen we onszelf keihard af door ons niet-gewenst gedrag af te keuren.
Het mag er niet zijn!

 

 

Echter het is een deel van ons Geheel en het ontkennen van de “mindere” trekjes van jezelf staat gelijk aan het ontkennen van wie je óók bent.
En wie bepaalt/heeft bepaald wat niet-gewenst gedrag is?
Als je je niet goed voelt bij bepaalde gedragingen van jezelf, neem dan de tijd om er naar te kijken en te bezinnen hoe je je wel zou willen gedragen dan. Maar doe het wel omdat het je anders gedragen beter bij jóuw gevoel zou passen en niet omdat het gewenst wordt door anderen.
Al je gedrag hoort bij je temperament en je temperament heb je niet voor niets zo meegekregen. Het dient ergens voor in je leven.
Dus i.p.v. jezelf keihard af te keuren op bepaalde gedragingen zou je ook kunnen bedenken, dat je je i.i.g. openstelt voor de ander. Je laat zo je licht weer schijnen op wat er óók is.

Enne…Troost je: je bent niet de enige met “mindere” trekjes ;-) ….

Mededogen.

Wanneer ik reageer, zoals ik reageer,
maak ik de keuze mezelf te laten zien vanuit mijn kern.

Wanneer ik reageer, áls ik reageer,
maak ik de keuze om me te verbinden met jou.

Wanneer ik reageer, op jóu reageer,
erken ik jou als zijnde mij: mijn medemens.

En als ik soms niet reageer zoals jij dat zou willen,
wil jij me dan toch ontvangen?…
in mededogen?

Dubbele gevoelens….

Dubbele gevoelens……

Ik merk dat ik nog steeds een naar gevoel van binnen heb.
Ik kom zojuist terug van boodschappen doen en dat nare gevoel
blijft door me heen spelen.
Bij het boodschappen doen liep er een begeleidster voor me in de winkel
met een winkelwagen.
Zij liep achterstevoren aan de voorkant van de winkelwagen en erachter
liep een andere vrouw: Blind en aan haar gedrag te zien duidelijk behoorlijk
verstandelijk beperkt. De blinde vrouw liet regelmatig de kar los en liep
dan een paar stappen achteruit.
Haar begeleidster liep dan vervolgens naar haar toe met de wagen en liet haar
die weer beetpakken, terwijl zij bemoedigende woorden sprak tot de vrouw.
Ik zag dat de begeleidster een enigszins angstige uitdrukking op haar gezicht had,
omdat ze blijkbaar niet kon inschatten hoe de vrouw zou reageren op haar verzoek
de wagen weer beet te pakken.
Het kostte haar ook steeds veel inzet dit voor elkaar te krijgen.
Ik herkende deze situatie wel en had bewondering voor haar pogingen dit
te verbergen en er ogenschijnlijk relaxed mee om te gaan..

Maar dan……
Toen ik bij de kassa stond af te rekenen kwam de begeleidster aangelopen om
ook af te rekenen bij dezelfde kassa.
Helaas ging er technisch wat mis en de caissière zei heel lief:
“ Het spijt me mevrouw, maar ik moet even wat in orde maken. Kunt u even
naar de andere kassa gaan? ”
Waarop de begeleidster zuchtte en uitriep:
“ Zie je niet waarmee ik loop??? “

Ik voelde het vol in mij binnenkomen!
“ Waarmee ik loop?? “ Alsof het een ding was waar ze het over had
en alsof dat het rechtvaardigde dat ze een voorkeursbehandeling zou krijgen.
Ik keek naar de begeleidster en zag hoe gespannen zij was, terwijl ze naar
de kassa ernaast liep waar ze trouwens ook direct aan de beurt was.

Mijn hart ging uit naar de blinde vrouw, maar mijn hart ging ook uit
naar haar begeleidster.
Hoe dubbel kan gevoel soms zijn naar verschillende kanten toe……..

Ik BEN…

Ik BEN…

Ik ben
aan mijn voeten
gebonden in smart.
Mijn hoofd in vogelvlucht
beneemt mij de adem.
Mijn blik bezweert oneindig ver
de geesten van het onschuldig kind.
Geboren,
verloren….

Ik ben
als de droom,
die zweeft door de nacht.
Door innerlijke kracht beneveld.
Dan….stille schreeuw…..
De geesten knielen eerbiedig neer.
Ontnomen bezit.
Herboren,
verloren…..

Ik ben
groots in mijn Zijn.
De aarde reikt verlangend
naar de sterren.
Omarmt, verwarmt
met open hart
het Leven, stil verlangen…
Verloren,
voor eeuwig
geboren….

Ik BEN ….
en zal altijd blijven…